Czy współczesna psychoterapia stała się „polem bitwy”, na którym walka o „jedyną słuszną prawdę” przesłania immanentne cechy zawodu? Czy potrafimy poza bezpiecznymi mapami naszych nurtów dostrzec różnorodne terytoria zniuansowanej dziedziny jaką jest psychoterapia? Jakimi narracjami możemy współcześnie posługiwać się aby próbować opisać trwający od lat spór w społeczności psychoterapeutycznej i jakie mogą być tego konsekwencje? I wreszcie – czy to jest nasz spór?

Do współtworzenia pierwszego odcinka podcastu zaprosiłam Adriana Kondraciuka, który zajmuje się prowadzeniem i nauczaniem psychoterapii w kilku całościowych szkołach. Posiada m.in. certyfikat psychoterapeuty PSTTSR i PRP, specjalisty psychoterapii uzależnień oraz status superwizora-aplikanta PSTTSR. Jest również członkiem zarządu PSTTSR.

Zapraszam do wysłuchania rozmowy o zmęczeniu militarną retoryką i o poszukiwaniu przestrzeni, w której możliwa staje się transformacja konfliktu.

Czy kształcenie psychoterapeutyczne przypomina dziś rzekę, która gwałtownie bierze zakręt, a dawna misyjność i budowana latami „potrzeba z brzucha” ustępują miejsca pragmatycznej użyteczności zawodowej? Czy potrafimy w ramach czteroletnich ram szkoleniowych zmieścić całe bogactwo tej dziedziny, czy też dojrzałość wymaga od nas uznania własnych granic i wyboru rzetelnego rzemiosła zamiast iluzji wszechwiedzy? I dokąd właściwie zmierza adept, który zamiast obrzucania się „wełnianymi kuleczkami” wybiera nieuchronną niewygodę rozwoju i latami metabolizuje własną tożsamość zawodową?

Do rozmowy zaprosiłam Joannę Sowińską, psychoterapeutkę systemową z blisko dwudziestoletnią praktyką, która jest zwolenniczką rzetelnego kształcenia psychoterapeutycznego – sama pozostaje w stałym doskonaleniu i superwizji. Joanna jest założycielką Instytutu Pomocy Profesjonalnej w ramach którego od 2013 roku wspiera młodych specjalistów z obszaru zdrowia psychicznego poprzez szkolenia, superwizje, mentoring oraz grupy rozwojowe.

Zapraszam do wysłuchania rozmowy o ewolucji kształcenia terapeutycznego, o odbarczaniu z presji doskonałości i o pokornej drodze od pierwszego wypłynięcia ku zawodowej dojrzałości.